a la campagne

La Campagne

Zo'n 15 jaar geleden kochten we ons droomhuis. Dankzij een voordelige onroerend goed transactie en onze spaarcenten konden we een oud huis op het platteland kopen. Het huis, de oude meisjesschool van het dorp, heeft een grote tuin met boomgaard, ruime kamers met een hoog plafond, veel originele en authentieke facetten en is verder volledig gerenoveerd toen wij het kochten (maar goed ook, want we zijn niet zo’n klussers).

De kinderen waren toen nog klein en konden naar school in het dorp. Daar zaten ze met 2 of soms zelfs 3 leerjaren bij elkaar in klasjes van hooguit 20 leerlingen. Tijdens het speelkwartier kon ik ze vanaf mijn tuin horen lachen en spelen. Al snel maakten ze vriendjes met de buurjongens. In de weekenden reden ze door het dorp op een tractor van de buurman of haalden ze eieren uit het kippenhok van de buurvrouw. Hun wereldje was heerlijk overzichtelijk, geen gevaren van de stad, en altijd buiten. Hoe heerlijk lijkt dit allemaal! Ook wij maakten snel kennis met mensen uit het dorp en hebben er zelfs een paar goede vrienden aan overgehouden.

We zijn inmiddels 15 jaar verder. Het huis is nog steeds een huis naar ons hart. De oudste twee zijn gaan studeren, de jongste gaat nog naar de middelbare school in een grotere plaats zo'n 20 km van ons dorp. Er gaan bussen en we regelen taxivervoer met andere ouders, dus die afstand is geen probleem. Hebben we voor de andere twee ook gedaan. Doen we met plezier….

Of toch niet?

Mijn zonen zijn 16, 19 en 21. De oudste twee leven hun leven in hun respectievelijke studentenstad, maar komen nog graag naar huis. Ze vinden het leuk om in de weekenden en vakanties af en toe met vrienden wat af te spreken. Maar de meesten wonen net als wij, 20 km van de « stad » en hun dorp bevindt zich soms wel op 40 km afstand van waar wij wonen. Aangezien de busmaatschappijen een lijndienst van en naar ons dorp nog niet hebben uitgevonden, en in ons geval autorijden moeilijk van de grond komt (een lang verhaal…), betekent dit dus halen en brengen. Fietsen (tja, hoe Nederlands kun je soms denken…) is geen optie, want de wegen zijn levensgevaarlijk en bovendien zijn de afstanden te groot.

Geen probleem, we brengen en halen met liefde en plezier.  Wil je achteraf en in de natuur wonen, dan is dat de prijs. Maar voor een avondje bioscoop of zelfs de wekelijkse sportactiviteiten zijn mijn apen afhankelijk van hun vader en mij; zonder auto kom je immers nergens.

Desalniettemin maken we onszelf nog steeds wijs dat we gelukkig zijn à la campagne, kijk nou eens naar de rust en het natuurschoon van onze omgeving! Zelfs de kinderen zeggen na een weekendje Parijs dat het bij ons zo gezellig is.

Als ik op een zomerse middag op een luie stoel en met een goed boek onder de kersenboom neerstrijk, is mijn ‘bonheur’ bijna compleet. Totdat de buurman zijn motormaaier tevoorschijn haalt, een andere buurman zijn haardblokken voor de winter met een kettingzaag te lijf gaat en de solex-club voorbij komt toeren. En mijn zoon me vraagt of ik hem ‘even’ naar de film kan brengen, half uur heen en half uur terug. En hem dan daar straks ook weer kan ophalen als de film afgelopen is. Natuurlijk!! En ik smijt nijdig mijn boek in de rotte kersen…

1 vote. Moyenne 5.00 sur 5.