Wat eten we? Sandwich singe!

Waar Nederlanders tussen de middag snel een boterham en een glas melk naar binnen werken, wordt in Frankrijk uitgebreid de tijd genomen op te lunchen. Zelfs in de schoolkantines hebben de kinderen steevast recht op een voorgerecht, een hoofdgerecht, kaas en een dessert.  De menu’s worden zorgvuldig door diëtisten samengesteld en er wordt streng toegezien op hygiëne, een evenwichtige voeding en kwaliteit. En als ouder betaal je voor z’n maaltijd bijna niets.

Niet alleen op school wordt de tijd genomen om goed te lunchen. In de kleinere steden en dorpen gaan alle deuren van middenstanders en banken tussen 12 en 14 uur dicht. Dan wordt er namelijk gegeten, en iemand storen tijdens zijn maaltijd, is als Godsschennis. Klanten zullen moeten wachten en kansen om zaken te doen gaan aan de Franse neuzen voorbij, want deze neuzen zitten boven de middagmaaltijd (hoewel soms ook juist dan de beste zaken worden beklonken!). Het is ook de normaalste zaak van de wereld om zo’n middagmaal weg te spoelen met een glas wijn, zelfs aan de lerarentafel in de kantine staat er een kan tafelwijn klaar.

Tijdens de zomermaanden neemt het fenomeen ‘eten’ weer andere, meer gezellige proporties aan (jawel, het woord ‘gezellig’ bestaat wel degelijk in het Frans: “convivial”!). Vooral op het platteland geeft iedere gelegenheid (fête du cochon, fête du mouton, fête de la choucroute, of fête van weet ik welke patroonheilige), aanleiding tot een dorpsfeest waarbij de houten tafels en banken uit de gemeentekelders worden gehaald, de barbecue wordt aangestoken en de dorpsbewoners bij elkaar komen voor een gebraden kotelet of worst.

En dan is er niet te vergeten ‘le déjeuner du dimanche’, de lunch op zondag. Deze maaltijd speelt een bijzondere rol en is in veel Franse families De gelegenheid om bij elkaar te komen. De borrel (apéro) begint om een uurtje of twaalf. In veel gevallen in deze borrel zo uitgebreid en langdurig, dat je al enigszins aangeschoten bent en na alle hapjes eigenlijk al geen honger meer hebt voordat de maaltijd eigenlijk begint. Maar ja, de gastvrouw heeft erg haar best gedaan en het rook ook wel héél lekker bij binnenkomst, dus vooruit, aan tafel. De maaltijd begint met een voorgerecht (met witte wijn), een hoofdgerecht (en voor de gelegenheid gaat een mooie fles rode wijn open), een niet te versmaden kaasplateau (bij de kaas hoort weer een andere rode wijn) en vervolgens een mierzoet dessert, met daarbij een mierzoete dessertwijn. Familiekwesties worden besproken, de laatste nieuwtjes passeren de revue, er wordt een beetje geroddeld, en naarmate de maaltijd vordert, wordt het politieke gehalte in de gespreken omvangrijker, komen rancunes ineens naar boven drijven en worden de nuances in de denkbeelden minder subtiel… En als dan eindelijk het maal ten einde loopt, is het bijna zeven uur ’s avonds. Ik heb het weleens meegemaakt dat men dan maar direct overging tot het avondeten, gepaard gaande van ongeveer hetzelfde ritueel, maar dat komt gelukkig niet zo vaak voor…

Hoe komt het toch dat ik, sinds ik hier woon, zo’n 12 kilo ben aangekomen…??

Vive la France

Geen notitie. Wees de eerste om het te geven!