Blog

Francis Cabrel: Je t'aimais, je t'aime et je t'aimerai

 

Je naakte lijfje op het grind

Door je verwarde haren waait de wind

Als de lentezon die op mijn huid brandt

Een uit een kistje gevallen diamant

De schuilplaats die ons geheim bewaart

Wordt enkel door het licht ontwaard

Je handje dat tussen mijn vingers glijdt

Ik heb je lief, nu en voor altijd

 

En waar je ook zult gaan

Mijn liefde zal er altijd zijn

In elk hoekje van je bestaan

Elke droom, twijfel of pijn

Een regen van liefde, puur en fris

Die alleen voor jou bestemd is

De hemel beweert dat hij weet wie je bent

’t is vast omdat hij je schoonheid herkent

De hemel, op afstand, laat zich met niemand in

Maar is gevangen in jouw web, als een weerloze spin

 

De wereld is zo in berouw gehuld

Zo veel beloftes, zo veel schuld

Voor mij is er slechts één ding om voor te leven:

De liefde die je altijd zal geven

En waar je ook zult gaan

Mijn liefde zal er altijd zijn

In elk hoekje van je bestaan

Elke droom, twijfel of pijn

Een regen van liefde, puur en fris

Die alleen voor jou bestemd is

 

Samen gaan we het leven tegemoet

In onze ogen schijnt dezelfde gloed

Voor dit leven en dat van hierna

Ben jij de reden waarom ik besta

Ik zal jouw portret door de wereld laten reizen

Het schilderen op het plafond van alle paleizen

Op alle muren die ik vind

En eronder zal ik schrijven, mijn kind

Dat alleen het licht onze gebaren kent…

 Mijn hand die de jouwe vasthoudt

Weet dat ik altijd van je houd

Mon enfant, nue sur les galets,
Le vent dans tes cheveux défaits,
Comme un printemps sur mon trajet,
Un diamant tombé d'un coffret.
Seule la lumière pourrait
Défaire nos repères secrets
Où mes doigts pris sur tes poignets,
Je t'aimais, je t'aime et je t'aimerai...

Quoi que tu fasses, l'amour est partout ou tu regardes
Dans les moindres recoins de l'espace,
Dans le moindre rêve ou tu t'attardes
L'amour, comme s'il en pleuvait,
Nu sur les galets...
Le ciel prétend qu'il te connait
Il est si beau c'est sûrement vrai.
Lui qui s'approche jamais
Je l'ai vu pris dans tes filets.

Le monde a tellement de regrets
Tellement de choses qu'on promet.
Une seule pour laquelle je suis fait
Je t'aimais, je t'aime et je t'aimerai...

Quoi que tu fasses, l'amour est partout ou tu regardes,
Dans les moindres recoins de l'espace,
Dans le moindre rêve ou tu t'attardes.
L'amour, comme s'il en pleuvait,
Nu sur les galets...

On s'envolera du même quai
Les yeux dans les mêmes reflets,
Pour cette vie et celle d'après
Tu seras mon unique projet.
Je m'en irai poser tes portraits
A tous les plafonds de tous les palais,
Sur tous les murs que je trouverai
Et juste en-dessous j'écrirai
Que seule la lumièrepourrait...

Et mes doigts pris sur tes poignets,
Je t'aimais, je t'aime et je t'aimerai...

 

 

 

Wat eten we? Sandwich singe!

Waar Nederlanders tussen de middag snel een boterham en een glas melk naar binnen werken, wordt in Frankrijk uitgebreid de tijd genomen op te lunchen. Zelfs in de schoolkantines hebben de kinderen steevast recht op een voorgerecht, een hoofdgerecht, kaas en een dessert.  De menu’s worden zorgvuldig door diëtisten samengesteld en er wordt streng toegezien op hygiëne, een evenwichtige voeding en kwaliteit. En als ouder betaal je voor z’n maaltijd bijna niets.

Niet alleen op school wordt de tijd genomen om goed te lunchen. In de kleinere steden en dorpen gaan alle deuren van middenstanders en banken tussen 12 en 14 uur dicht. Dan wordt er namelijk gegeten, en iemand storen tijdens zijn maaltijd, is als Godsschennis. Klanten zullen moeten wachten en kansen om zaken te doen gaan aan de Franse neuzen voorbij, want deze neuzen zitten boven de middagmaaltijd (hoewel soms ook juist dan de beste zaken worden beklonken!). Het is ook de normaalste zaak van de wereld om zo’n middagmaal weg te spoelen met een glas wijn, zelfs aan de lerarentafel in de kantine staat er een kan tafelwijn klaar.

Tijdens de zomermaanden neemt het fenomeen ‘eten’ weer andere, meer gezellige proporties aan (jawel, het woord ‘gezellig’ bestaat wel degelijk in het Frans: “convivial”!). Vooral op het platteland geeft iedere gelegenheid (fête du cochon, fête du mouton, fête de la choucroute, of fête van weet ik welke patroonheilige), aanleiding tot een dorpsfeest waarbij de houten tafels en banken uit de gemeentekelders worden gehaald, de barbecue wordt aangestoken en de dorpsbewoners bij elkaar komen voor een gebraden kotelet of worst.

En dan is er niet te vergeten ‘le déjeuner du dimanche’, de lunch op zondag. Deze maaltijd speelt een bijzondere rol en is in veel Franse families De gelegenheid om bij elkaar te komen. De borrel (apéro) begint om een uurtje of twaalf. In veel gevallen in deze borrel zo uitgebreid en langdurig, dat je al enigszins aangeschoten bent en na alle hapjes eigenlijk al geen honger meer hebt voordat de maaltijd eigenlijk begint. Maar ja, de gastvrouw heeft erg haar best gedaan en het rook ook wel héél lekker bij binnenkomst, dus vooruit, aan tafel. De maaltijd begint met een voorgerecht (met witte wijn), een hoofdgerecht (en voor de gelegenheid gaat een mooie fles rode wijn open), een niet te versmaden kaasplateau (bij de kaas hoort weer een andere rode wijn) en vervolgens een mierzoet dessert, met daarbij een mierzoete dessertwijn. Familiekwesties worden besproken, de laatste nieuwtjes passeren de revue, er wordt een beetje geroddeld, en naarmate de maaltijd vordert, wordt het politieke gehalte in de gespreken omvangrijker, komen rancunes ineens naar boven drijven en worden de nuances in de denkbeelden minder subtiel… En als dan eindelijk het maal ten einde loopt, is het bijna zeven uur ’s avonds. Ik heb het weleens meegemaakt dat men dan maar direct overging tot het avondeten, gepaard gaande van ongeveer hetzelfde ritueel, maar dat komt gelukkig niet zo vaak voor…

Hoe komt het toch dat ik, sinds ik hier woon, zo’n 12 kilo ben aangekomen…??